Refleksologia

Kpiny pod adresem pomysłodawców stawiających pomnik zwyczajnemu butowi ostudzą zapały tych, którzy w ten sam sposób chcieliby uhonorować ludzką stopę. Tymczasem coraz więcej przemawia za tym, że nasze stopy powinniśmy traktować - jeśli nie w sposób pomnikowy -  to na pewno ze szczególną uwagą. Przede wszystkim dlatego, że kryją w sobie klucz do zdrowia.
   
Ten klucz, noszący nazwę refleksologia, znaleźli przed ponad 2300 lat p.n.e. Egipcjanie. Ich odkrycie, że w sposób naturalny (dziś byśmy powiedzieli: bez stosowania pigułek i w ogóle  całej tej monstrualnie rozbudowanej farmakologii) można się wykaraskać z wielu paskudnych dolegliwości, zostało zapomniane. Zapomniano, że masując odpowiednio miejsca na stopach można pomóc organizmowi zwalczać choroby, które już nas dopadły, a także zapobiegać ich powstawaniu.

Przypomniała sobie o tym w 1917 r. Fizjoterapeutka amerykańska, Eunice Ingham. A to dlatego, że jej siostrzeniec, siedmioletni Dwight Beyers, cierpiał na astmę, katar sienny i zaburzenia jelit. Leczenie przez medyków nie było skuteczne. Ciotka Eunice bolała nad tym i próbowała zaradzić cierpieniom malca przy pomocy refleksoterapii. Tak długo „chodziła” palcami po „refleksach” rozmieszczonych na stópkach dziecka, aż wyzdrowiało. Potem przyszła kolej na wyciąganie z tarapatów zdrowotnych innych delikwentów, zapisywanie rad, uwag i wykreślanie map refleksów. Tak powstała współczesna refleksologia. Jest ona coraz bardziej popularna nie tylko w Stanach Zjednoczonych, ale także w wielu innych krajach. Japonia i Izrael włączyły jej zabiegi do pakietu podstawowych świadczeń medycznych. Wyszły z założenia, ze taniej jest zapobiegać chorobom, niż leczyć ich skutki. Na świecie powstają liczne szkoły refleksologii, wiedzę na ten temat przyswajają uczniowie szkół średnich. Filozofia refleksologii jest bowiem prosta: nie jakiś jeden guru ma cię uleczyć, ale sam masz się tego nauczyć i sobie pomagać. Bo zaszkodzić refleksologią nie sposób.

- Refleksologicznych zabiegów samemu się nigdy nie przedawkuje – twierdzi Wanda Budzanowska-Bratko, mieszkająca w Kanadzie. To jej zawdzięczamy propagowanie refleksologii w Polsce. Pani Wanda wzięła sobie za punkt honoru, żebyśmy byli zdrowsi. I dlatego przyjeżdża do Polski regularnie, uczy podstaw refleksologii, swym entuzjazmem i wynikami terapii zdobywa coraz więcej zwolenników tej metody.

Gdzie uciskać i po co
   
Refleksy znajdują się nie tylko na stopach, ale także na dłoniach, mają – wedle teorii refleksologów – bezpośrednie połączenie ze wszystkimi narządami naszego ciała. „Chodząc” (ruchem gąsienicy) kciukiem po wszystkich refleksach na spodzie stopy, na jej bokach, wierzchu, a także palcach stóp, usprawniamy pracę krwiobiegu, likwidujemy stres, ból, odblokowujemy zastoje, doprowadzając cały organizm do równowagi. Innymi słowy, organizm sam się leczy. ( W stopie ludzkiej ma zakończenie przeszło 7200 nerwów.)

Refleksolodzy uważają, że ciało ludzkie przesyła do stóp informacje o chorobie znacznie wcześniej, niekiedy nawet 2 lub 3 lata, zanim choroba „odezwie się” i zacznie nas np. coś boleć. Dlatego stopy są swoistą mapą organizmu. Doskonale na nich widać, co nas już dopadło, a co dopiero nam grozi.

- Nasze stopy mówią, a niekiedy wręcz krzyczą – twierdzi Wanda Budzanowska-Bratko. Niestety, zbyt mało ludzi rozumie tę mowę. – Refleksolodzy uczą, co „mówią” stopy, gdy nas swędzą, gdy robią się na nich narosty, gdy żółknie naskórek, albo robi się fioletowy.

Jest prosty sprawdzian: gdy jesteśmy zdrowi, nie ma bolących miejsc na stopach. Jeśli są – trzeba je „rozpracować”. Pamiętając przy tym o fundamentalnej zasadzie: refleksologia nie zastąpi lekarza, ona lekarskie wysiłki tylko bardzo mocno wspiera. Niekiedy w sposób bardzo zaskakujący!

Ostatnio pojawiła się nadzieja dla pań w pewnym wieku, które chcą odmłodnieć w sposób naturalny, bez wypychania się silikonem czy stosowania operacji plastycznych. Tę nadzieję niesie refleksologia twarzy. Ponoć są na niej takie miejsca, które można „rozpracować” za pomocą technik refleksologicznych.